Κριτική Θεάτρου | Αστροφεγγιά
- Έγραψε ο Γιώργος Παπαγιαννάκης
- στις 27 Δεκεμβρίου 2016
Τίποτε γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις και πολύ περισσότερο από την αγάπη δεν είναι απλό, πεζό ή γελοίο. Παρά το γεγονός ότι ο Jöel Pommerat αποσυμπιέζει τα πράγματα χαρακτηρίζοντας «απλό έργο» την «Επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» στην ουσία αφήνει να μιλήσει η ίδια δυναμική του και το πως επενεργεί στην καρδιά του καθένα μέσα στη βουβή, σκοτεινή αίθουσα. Και εκεί είναι που ο συγγραφέας κερδίζει το στοίχημα περισσότερο από όσο σε μια ανάγνωση του κειμένου του.
Κανείς δε θα μπορούσε να μιλήσει καλύτερα για τον Τζαίημς Ντην από έναν ποιητή. Γιατί ο Τζαίημς Ντην στη σύντομη θυελλώδη ζωή του δεν ήταν παρά ένας ποιητής. Ασυμβίβαστος "Επαναστάτης Χωρίς Αιτία" αλλά και φυσιογνωμία αγγελική -διάβολος και άγιος μαζί- στοίχειωνε τα όνειρα και τους κρυφούς πόθους της μεταπολεμικής νιότης που στέναζε από τον τυφλό συντηρητισμό, πνίγοντας τον αυθορμητισμό των ενστίκτων της και ενδυόμενη προκάτ κοινωνικούς ρόλους. Κι ο Ντην σαν περαστικό κύμα αέρα ήρθε ακριβώς για να την εμπνεύσει αποκαλύπτοντας ξανά την κρυφή, αν και συχνά καταστροφική, ορμή και ταράζοντας τα βαλτωμένα νερά του καθωσπρεπισμού. Βλέμμα μελαγχολικό, γοητευτική συστολή, απρόβλεπτο θυμικό και μια ψυχή μόνιμα προσανατολισμένη στη φυγή υπήρξε ο ανυπότακτος ήρωας που αρνείται τη χειραφέτηση της ενηλικίωσης, αρνείται να παίξει το παιχνίδι των μεγάλων...