MEDIA & ΤΕΧΝΗ

Αυτός. Ένας άνθρωπος και κάθε άνθρωπος που μοιράζεται τη μοναξιά του με τις μνήμες. Γλυκόπικες μνήμες, πρόσωπα, αναθυμιάσεις και γεύσεις μιας ζωής από την οποία στο τέλος περισσεύει ένας εγκλεισμός.Εκλεισμός σε ένα μικρό σύμπαν πραγμάτων, μονότονων επαναλήψεων, καταθλιπτικών, φανταστικών ανακλήσεων με μια απροσδιόριστη βουβή προσμονή. Όσο η κλωστή αρνείται πεισματικά να περάσει από τη βελόνα, το πανταλόνι, το μοναδικό του ίσως, θα παραμείνει τρύπιο. Όπως και η ζωή του. Ανεκπλήρωτη, ατελής. Χωρίς αυτό το πανταλόνι δεν μπορεί να συνεχίσει. Και η κλωστή που αρνείται να υποκύψει μοιάζει ακριβώς με ό, τι δεν καταφέρνει να λυγίσει στο χρόνο...  

Τον υποφωτισμένο χώρο, τύπου black box, του bijoux de kant hood, πλημμυρίζει η δωρική φωνή της Μπέλλου. Ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι από αυτήν τη χιλιοακουσμένη φωνή ξεχειλίζουν περίεργοι αρμονικοί που δεν είναι εφικτό να γίνουν αντιληπτοί από τα ηχεία των ραδιοφώνων. Η αντήχησή τους στο μικρό χώρο τού προσδίδουν δυσανάλογη προς τις διαστάσεις του δυναμική. Επιπλέον, έχεις την αίσθηση ότι το θρυλικό λαϊκό άσμα "Το μινόρε της αυγής" το ακούς για πρώτη φορά ή τουλάχιστον ότι το ανακαλύπτεις εκ νέου.

Ένα όπλο που σκοτώνει πριν καν εκπυρσοκροτήσει. Ένα όπλο του οποίου ο βουβός ήχος πλανάται ως εν δυνάμει απειλή και φαντασίωση συνεπαίρνοντας νεανικές ψυχές ακινητοποιημένες στο τέλμα. Ένα όπλο που όσο κρύβεται τόσο περισσότερο δηλώνει την παρουσία του ως επικείμενη έκρηξη μιας ζωής που σχοινοβατεί στο κενό, μιας κοινωνίας με οριακές αντοχές, εξαντλημένης από το "αποστεωμένο" αξιακό της οπλοστάσιο. Μια γυναίκα σε σύγχυση παραδομένη άνευ όρων στις τυφλές επιταγές, τις προκατασκευασμένες επιλογές κι επιθυμίες ενός υδροκέφαλου οικογενειοκρατικού συστήματος. Ένας νέος ενώ μετατρέπεται σε έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της ομογενοποιημένης κοινωνικής συνθήκης, κερδίζει σταδιακά την αυτοσυνειδησία του διψώντας για ελευθερία και αυτοπραγμάτωση. Μια νεαρή γυναίκα οχυρώνεται πίσω από τις συμβάσεις χτίζοντας σαν αράχνη σχέσεις εξάρτησης. Μια άλλη ωριμότερη συνθηκολογεί με την πεζότητα της καθημερινότητας. Αυτή είναι η μικρή και ταυτόχρονα ανατριχιαστική ανθρωπογεωγραφία του "Ήχου του όπλου" της Λούλας Αναγνωστάκη, τραγικά αναγνωρίσιμη και σταθερά ανακυκλούμενη, που μέσα στο επίπλαστο παραισθησιογόνο κλίμα μιας προεκλογικής φιέστας με πρωταγωνιστή ένα κενό περιεχομένου και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, επανατροφοδοτεί, σαν άλλος Σίσυφος, τα αδιέξοδά της και τις απατηλές ελπίδες της.

Το "Από πρώτο χέρι - Μια παράσταση για τα καπνά" της Γεωργίας Μαυραγάνη, σε παραγωγή του Μικρού Θεάτρου Αγρινίου, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Θησείον - Ένα Θέατρο για τις Τέχνες είναι μια performance που στηρίζεται σε ντοκουμέντα χωρίς να είναι θέατρο-ντοκουμέντο. Κι αυτό γιατί α. η performance ως είδος συμπεριλαμβάνει τη χρήση μεικτών μέσων χωρίς να ταυτίζεται απαραίτητα με το θ.-ντοκουμέντο β. το θ.-ντοκουμέντο εγείρει άλλης τάξεως ζητήματα, με πρώτο και κύριο την παρέμβαση της θεατρικής συνθήκης, ήτοι του αναπαραγωγικού μέσου της υποκειμενικότητας του ηθοποιού που αναπόφευκτα παραμορφώνει την αυθεντικότητα του ιστορικού γεγονότος, και από εκεί και πέρα ο βαθμός εξυπηρέτησης του ιστορικού γεγονότος ως τέτοιου, στη διαδικασία σκηνικής αναμετάδοσης και αναπαραγωγής του, ορίζει τελικά -και κατά περίπτωση- αν έχουμε να κάνουμε με όρους θ.-ντοκουμέντου, πόσο μάλλον που εδώ έχουμε πλείστες όσες διογκώσεις (ευθείς ή υπαινικτικούς κωμικούς τόνους, έντονη μιμική και σωματικότητα -αν και με διαφωτιστικά ψήγματα μπρεχτικού Gestus- και κάποια μικρή δόση διάδρασης) γ. θεματολογικά ακουμπά περισότερο στο πολιτικό θέατρο (είναι σαφής η πολιτική στόχευση) δίκην ρετροσπεκτίβας αλλά και με χαρακτηριστικά επικαιροποίησης (λέγοντας πολιτικό θ. ουδόλως υπονοούνται τα ιστορικά μοντέλα τύπου Πισκάτορ κλπ, καθώς αυτές οι φόρμες ανήκουν πλέον στην επεξεργαστική μνήμη του σύγχρονου καλλιτέχνη και θα ήταν άτοπο να αποδοθούν σήμερα αυτούσια). δ. η λειτουργία του χρονολογίου στην ενότητα των ιστορικών γεγονότων είναι αποσπασματική, σχηματική ή επιμέρους κομβική, έτσι που η ιστορική καταγραφή -εν προκειμένω οι σταθμοί του αγώνα της ελληνικής καπνεργατικής τάξης- να καλύπτει μεγαλύτερη έκταση προκειμένου να χτίσει γέφυρες με το σήμερα στερώντας τη δυναμική του εκάστοτε εξεταζόμενου ντοκουμέντου.