MEDIA & ΤΕΧΝΗ

Το ANALOGIO FESTIVAL, μέλος του οργανισμού EFA/EFFE (European Festivals Association/ Europe for Festivals- Festivals for Europe), επέστρεψε στο Θέατρο Τέχνης, στην σκηνή της οδού Φρυνίχου 14 στην Πλάκα, από τις 16 έως και τις 24 Σεπτεμβρίου 2017, παρουσιάζοντας ένα πολυδιάστατο πρόγραμμα, δίνοντας έμφαση στην νέα καλλιτεχνική δημιουργία, με στόχο πάντα την ανάδειξη της ελληνικής δραματουργίας, του θεατρικού λόγου, της θεατρικής γραφής και της νεότερης πολιτιστικής δημιουργίας.

Με κοινό παρονομαστή τον μύθο τής Ιώς ο Olivier Py συνέζευξε τις αισχυλικές τραγωδίες ‘Προμηθέας Δεσμώτης’ και ‘Iκέτιδες’ σε μία ενδιαφέρουσα ενότητα. 

Με τον Ὁιδίποδα επί Κολωνώ᾽ ο Σοφοκλής, όντας στη δύση τής ζωής του, συλλαμβάνει τη μετάσταση σε μία άλλη ‘περιοχή’ του τραγικού και μία αναχάραξη τών μεταφυσικών διαστάσεων τής έννοιάς του. Με τη διανοητική του μεστότητα ο ποιητής μεριμνά για την αποκατάσταση τού πολύπαθου ήρωά του που στέκεται στο κέντρο, μεταξύ τής υποκειμενικής αναμαρτησίας του και τής ετυμηγορίας τής θείας Δικαιοσύνης. Έχοντας διέλθει τη στενωπό τών παθών του, ο Οιδίποδας διεκδικεί το αξίωμα τού εκλεκτού τών θεών και μία θέση σε ανώτερη σφαίρα. Με το παράδειγμα τής αυτοτιμωρίας του, το υψηλό του φρόνημα και το κεκτημένο τής αυτεπίγνωσης συγκαταλέγεται πλέον μεταξύ τών ηρώων, έτσι που η απώλεια τής επίγειας εξουσίας του να αντισταθμίζεται με μία άλλη, αυτή τη φορά πνευματική, που θα ελέγχει όλους όσους εγκαταλείπει πίσω του.

Πειραματικός αναστοχασμός και σκηνική πραγματεία, όπου τα παραστατικά τεχνικά εργαλεία πρωταγωνιστούν, ως σημαίνοντα μίας προβληματικής με άξονα τη σχέση ατόμου-συνόλου και μύησης στην έννοια τού ‘άλλου’, θα χαρακτηρίζονταν οι ευριπιδικές ‘Βάκχες’ σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου (ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας). Στη συγκεκριμένη θεώρηση δέσποζε η σχετικοποίηση τής δραματικής φόρμας μέσω μίας άλλης, αφηγηματικής, ως αδρή υπαγόρευση τού στοιχείου τής εναλλαγής τών ρόλων και τής αντιμετάθεσής τους με τη λογική τής Υποδιαίρεσης και τού Συγκρητισμού στην υπόκριση.

Επέχοντας θέση σατυρικού δράματος το αρχαιότερο σωζόμενο έργο τού Ευριπίδη, η “Άλκηστις” (438 π.Χ), παραμένει μερικώς αταξινόμητο. Ο αρχαίος μύθος τής γυναίκας που θυσιάζεται για την επιβίωση τού άνδρα της, σφυρηλατημένος στη δραματική παράδοση ήδη από τον Φρύνιχο, βρίσκει στην ευριπιδική εκδοχή την απόλυτη καλλιτεχνική αρτίωση με την απόδοση εκλεπτυσμένων αποχρώσεων ψυχολογικού τοπίου, όπως εκδηλώνονται μέσα στη θερμοκρασία τών πλέον έντονων κι αλληλοσυγκρουόμενων συναισθημάτων.