Κριτική Θεάτρου | Εvita
- Έγραψε ο Γιώργος Παπαγιαννάκης
- στις 24 Μαΐου 2017
Τέσσερα χρόνια πριν από την κρίση στα Φώκλαντ, κι ενώ η Θάτσερ αναρριχάται στην πρωθυπουργία, το hit του West-End αναδεικνύεται η Εvita των Andrew Lloyd Webber και Τim Rice.
Τέσσερα χρόνια πριν από την κρίση στα Φώκλαντ, κι ενώ η Θάτσερ αναρριχάται στην πρωθυπουργία, το hit του West-End αναδεικνύεται η Εvita των Andrew Lloyd Webber και Τim Rice.
Ανακαλύπτοντας όψιμα τη δραματουργία ο Λεβ Νικολάγιεβιτς Τολστόι (1828-1910) είδε το θέατρο ως πεδίο όπου η αισθητική καθίσταται μέσο έκφρασης της ηθικής. Τα έργα του, ουσιαστικά σκηνικές παραβολές, μεταγγίζουν ατόφιο το θρησκευτικό συναίσθημα στη βάση μιας μανιχαϊστικής θεώρησης του κόσμου με τυπική επωδό το ξύπνημα της ναρκωμένης συνείδησης. Ήρωές του όπως ο Νικήτας της «Δύναμης του σκότους» (1886) και ο Φέντια του «Ζωντανού πτώματος» (1900), ενσαρκώνουν τη συνθηκολόγηση με τη δύναμη του πονηρού που συνοδεύεται από το καθαρτικό φως μιας εσωτερικής ανάφλεξης.