Ο Πιερ Βολφκάριους στο βιβλίο του "Ο Αντιρρησίας συνείδησης Τόμας Μπέρνχαρντ" επιχειρεί μια τομή στην προβληματική του αυστριακού συγγραφέα, του μοναχικού ποιητή της καταγγελίας και των εμμονών, του σκοτεινού μηδενιστή της γερμανόφωνης δραματουργίας.
Στα Πολιτικά του ο Αριστοτέλης αναφέρει: "είναι προφανές ότι υπάρχουν εκ φύσεως άνθρωποι που είναι ελεύθεροι και άλλοι που είναι σκλάβοι, και γι'αυτούς τους τελευταίους η συνθήκη της υποταγής είναι συγχρόνως ευεργετική και δίκαιη":σαφής δικαιολόγηση ενός θεσμού, που αποτελούσε την ατμομηχανή της Αθηναϊκής οικονομίας εξασφαλίζοντας ένα εργατικό δυναμικό που αριθμούσε 250.000 ανθρώπους.
Ο Τολστόι (1828-1910) έθεσε βασανιστικά ερωτήματα στον εαυτό του στο δρόμο του προς την ανακάλυψη της Αλήθειας. Τελικά θα διαχωρίσει την πίστη, προϊόν λογικής, από την πίστη της καρδιάς, την ενστικτώδη πίστη. Αυτό ήταν και το μέγα δίλημμά του: η ταλάντευσή του ανάμεσα στη στεγνή λογική και τη ροπή προς την ευαισθησία. Eξ αιτίας αυτού του έμφυτου δυϊσμού που διέπει τη φύση του, ο Τολστόι εισάγει στη θεολογία του τις έννοιες του "ζώντος", του "εμπειρικού", της αληθινής μετάστασης των ψυχών προς τον Θεό.
Η λεωφόρος Βασιλέως Γεωργίου Α' στον Πειραιά φάνταζε πάντα σαν ένα φυσικό σύνορο ανάμεσα στην παρακμιακή συνοικία της Τρούμπας και του υπόλοιπου τομέα της πόλης με την έντονη κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ζωή της, ρόλο στην οποία αναμφισβήτητα έπαιξε και το Δημοτικό Θέατρο.
Ο Ράϊνερ Βέρνερ Φασμπίντερ (1945-1982) γράφει το "Ελευθερία στη Βρέμη" για να δώσει μια γερή γροθιά στον καπιταλισμό που αφήνει να παρεισφρύσει το ιδιοκτησιακό καθεστώς στις ανθρώπινες σχέσεις αλλοτριώνοντάς τες. Αυτή η νοσηρή θεώρηση της κοινωνίας που ο Μαρξ και ο Ένγκελς όρισαν ως "cash nexus", δεν μπορεί παρά να ανατραπεί. Και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να ελευθερωθούν όλοι όσοι ασκούν μια τέτοιας μορφής εξουσία από την ανάγκη τους να την ασκούν. Τότε μόνο η ανθρωπότητα, ίσως, πετύχει να κερδίσει μια γνήσια ευτυχισμένη και αρμονική ζωή.
