MEDIA & ΤΕΧΝΗ

Ο "Θείος Βάνιας" τράβηξε μακρύ δρόμο μέχρι να δει την επιτυχία και την αναγνώριση. Πρόκειται για μια πιο επεξεργασμένη μορφή του "Ле́ший" ("Leshiy", σε μετάφραση "Ο Άγριος" ή "Ο Δαίμονας των δασών" ή "Ο Άνθρωπος των δασών") που έγραψε ο Τσέχωφ (1869-1904) το 1889 και δεν έτυχε ευνοϊκής υποδοχής. Ένα μόλις χρόνο μετά, ο συγγραφέας, ξαναπαίρνει το γενικό καμβά της υπόθεσης και τον τροποποιεί. Έτσι, ο οικολόγος Χρουστσώφ, που ήταν ο πρωταγωνιστής, γίνεται ο Αστρώφ, ενώ ο Βοϊνίτσκι, ο θείος Βάνιας, καθίσταται κεντρικός μοχλός στην υπόθεση. Το νέο έργο, με τίτλο "Θείος Βάνιας" θα δει τα φώτα της σκηνής το 1899 σε σκηνοθεσία Στανισλάφσκι και με την Όλγα Κνίππερ, γυναίκα του Τσέχωφ, στο ρόλο της Έλενας.

Στο "Σωσία" ο Ντοστογιέφσκι (1821-1881) διεισδύει στις σκοτεινές πτυχές της παράνοιας. Ο ήρωάς του, ο Γκολιάτκιν, κατατρέχεται από μονομανίες και η συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται από νευρώσεις, διαταραχές ομιλίας και κίνησης, αδεξιότητες, ψευδαισθήσεις και ακατανόητο λόγο.

Είναι ευτύχημα που η εγχώρια θεατρική συγγραφή γίνεται θεματολογικά εξωστρεφής και απελευθερώνεται από τα στεγανά του παρελθόντος, όπου όλα κινούνταν γύρω από έναν ελληνοκεντρισμό, συχνά νοσηρό και κοινότυπο.

Ιδού, λοιπόν, ένα παράδειγμα εξαίσιο: το έργο του κου Παναγιώτη Χριστόπουλου "Πατρίσια Χάισμιθ:εισαγωγή στο σασπένς" που παίζεται στο θέατρο 104 στον Κεραμεικό με πρωταγωνίστρια την κα Ρούλα Πατεράκη.

Είναι αρκετά μεγάλο το τίμημα να γίνεται ο δημιουργός φορέας μιας εναλλακτικής ανάγνωσης ενός κλασικού έργου καταχωρημένο στη συνείδηση του κοινού ως αριστούργημα και δη με πλουσιότατη παραστασιογραφία. Κι αυτό γιατί κάθε νέα τεχνική για να έχει ανάλογο impact πρωτίστως θα πρέπει να στηρίζεται σε γερά υποκριτικά μεγέθη και όχι τόσο σε πρόθυμους ασκητές μιας θεατρικής πρακτικής, εν προκειμένω της φιλοσοφίας του Τhéâtre de Complicité που μας συστήνει ο κος Κώστας Φιλίππογλου.

H άσκηση εξουσίας ως εργαλείο οικονομικής ισχύος, μέσα στα πλαίσια του πιο στυγνού καπιταλισμού, όταν παρεισφρύει στις διαπροσωπικές σχέσεις, και δη στις ερωτικές, καταλήγει σε προσωπική τραγωδία.

Η Πέτρα φον Καντ διάσημη και πλούσια ιδιοκτήτρια οίκου μόδας πάτησε επί πτωμάτων για να ανελιχθεί κοινωνικά και οικονομικά. Παρόλα αυτά, η ζωή της είναι κενή. Οι σχέσεις της με τους άλλους αποχρωματισμένη, χωρίς αισθήματα. Μόνη της συντροφιά η βοηθός της Μαρλέν, η οποία έχει αποδεχθεί αυτοβούλως το ρόλο ενός βωβού κι υποτελούς προσώπου.