MEDIA & ΤΕΧΝΗ

Ο "Χορός του θανάτου" ανήκει στα μυστικιστικά δράματα, την τρίτη συγγραφική περίοδο του August Strindberg (1849-1912), μετά τα ιστορικά δράματα και τα νατουραλιστικά έργα του και πριν την τελευταία φάση που θα τον καταστήσει προάγγελο του εξπρεσιονισμού. Ουσιαστικά εδώ ο Strindberg βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, όπου ενσωματώνει τις παρακαταθήκες του παρελθόντος προδιαγράφοντας παράλληλα και τις αισθητικές αναφορές του νέου δράματος που ευαγγελίζεται. Αξιοποιεί τις πλούσιες εμπειρίες που αποκόμισε στη δεύτερη επίσκεψη στο Παρίσι και κυρίως τις επαφές με τους ψυχοθεραπευτές Jean-Martin Charcot και Hippolyte Bernheim, καθώς και το προσωπικό του δράμα από την ταραγμένη διετία 1896-1897, που θα περιγράψει εύγλωττα στο Inferno. Έχοντας πλέον προσχωρήσει στον καθολικισμό, αυτή η περίοδος γραφής του χαρακτηρίζεται από την απόπειρα διάρρηξης του "λογικού", τη νέα θεώρηση του προορισμού και τη διατύπωση νέων υπαρξιακών εναγώνιων ερωτημάτων.

To έργο της βραβευμένης Kαταλανής θεατρικής συγγραφέως Marta Buchaca (γεν. 1979) "Συγγνώμη" (τίτλος πρωτότυπου "Plastilina") παρουσιάζεται σε μετάφραση κας Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, διασκευή κας Άννας Ανδριανού και κου Γιάννη Μπότση και σκηνοθεσία κου Τάκη Τζαμαργιά στο θέατρο Σταθμός του Μεταξουργείου.

Ο Τennessee Williams (1911-1983) γράφει το "Γλυκό πουλί της νιότης" ("Sweet birth of youth") το 1959 στον απόηχο της αποτυχίας του "Ορφέα στον Άδη" και μέσα στις κλιμακούμενες περιδινήσεις της προσωπικής του ζωής. Το έργο αυτό, που κλείνει τη συνεργασία του με τον Elia Kazan, ολοκληρώνει, κατά κάποιο τρόπο, το "τρίπτυχο των κολασμένων ψυχών", των έρμαιων του Φόβου, του Χρόνου και των Ψευδαισθήσεων, των αντιηρώων του, Sebastian από το "Suddenly last summer", του Val Xavier του "Orpheus Descending" και εδώ της Αlexandra Del Lago και του Chance Wayne.

Το "Σμύρνη μου αγαπημένη" της κας Μιμής Ντενίση είναι ένα πολύ καλογραμμένο θεατρικό έργο. Αναφέρεται σε μια εξόχως πονεμένη σελίδα της ιστορίας του Eλληνισμού που την πραγματεύεται με την ευαισθησία εκείνη που δεν παραπέμπει στο μελό και την ωμή δραματοποίηση αλλά κρατά τις ανάλογες αποστάσεις προκειμένου να αποδώσει με καθαρότητα και αντικειμενικότητα καταστάσεις και γεγονότα.

Η ελληνική μεταπολεμική δραματουργία χαρακτηρίζεται, σε γενικές γραμμές, από μια ομφαλοσκοπική θεώρηση του πολιτικοκοινωνικού περιβάλλοντος. Kάνοντας χρήση συγκεκριμένης τυπολογίας και ύφους, με χαρακτηριστικά πλησιέστερα προς την ηθογραφία, η περίοδος αυτή της ελληνικής δραματουργίας, με σαφείς ιδεολογικές αναφορές, είναι περισσότερο ένα θέατρο-πεδίο δράσης και κριτικής για τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, όπως αυτές αναπτύσσονται και διογκώνονται μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι.