MEDIA & ΤΕΧΝΗ

Μετά από δύο συνεχείς ακυρώσεις παραστάσεων (η μία λόγω πυρκαγιών και η άλλη λόγω του θανάτου του Μίκη Θεοδωράκη) το έργο «Σπανός», σε σύλληψη, δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία του κ. Ιωσήφ Βιβιλάκη, Προέδρου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, παρουσιάστηκε εντέλει στο κοινό στις 27 Σεπτεμβρίου, στον προαύλιο χώρο της Μονής Δαφνίου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός», με μια πληθωρική παρουσία εκπροσώπων της επιστημονικής και ευρύτερα ερευνητικής κοινότητας της θεατρολογίας, της φιλολογίας, της θεολογίας και της μουσικολογίας.

Χρειάζεται σθένος να αποκαθηλώσεις τον Προμηθέα από τον Καύκασο και να τον προσγειώσεις σε μια ταπεινή κουζίνα με ραμποτέ και φορμάϊκες.

Η επιχειρηματολογία του δημιουργού Νίκου Καραθάνου για αυτό το τόλμημα περιστρέφεται γύρω από την ανάγκη αλλαγής της κλίμακας μεγεθών και μετατόπισης από τα υπερβατικά στοιχεία του μύθου στη μυθολογία του καθημερινού ανθρώπου. Άλλωστε, ο μύθος, ανάμεσα στις τόσες άλλες προσεγγίσεις του, δεν συνιστά και μια πολιτισμική κατασκευή που περικλείει κοινωνικές και πολιτικές σημάνσεις, συμβολισμούς και έναν πληθωρισμό εννοιών; Δεν είναι υπερτοπικός στα δομικά στοιχεία του;

Πριν καλά καλά ανάψουν τα φώτα της ράμπας, η αρχική αίσθηση που φαίνεται να αποπνέει το εγχείρημα Φοίβου Δεληβοριά - Δημήτρη Καραντζά «The 1821, H Επιθεώρηση» αφορά μια εκδοχή του μέχρι πρότινος εκλιπόντος είδους με όλα τα στοιχεία του «μετά», με τα οποία οι καλλιτέχνες της νέας γενιάς έχουν συνθηκολογήσει (μια μετεπιθεώρηση στα μονοπάτια του μετα-δράματος, του μετα-μοντέρνου κ.λπ). Ωστόσο, τίποτε από όλα αυτά δεν συμβαίνει, ή κι αν ακόμα η συγκεκριμένη ανασύσταση επιχειρεί να οικειοποιηθεί ένα νέο ύφος και ήθος λόγου και απεύθυνσης αυτό, σίγουρα, δεν γίνεται ούτε ελιτίστικα ούτε με κάποιο επίχρισμα θεωρητικής προσέγγισης.

Τα τελευταία χρόνια η επαναλειτουργία καλοκαιρινών θεάτρων στην Αθήνα με αξιόλογες παραστάσεις και με μια σημαντική σε αριθμητικά δεδομένα παρουσία του κοινού εγείρει εύλογα το ερώτημα μήπως στον αντίποδα του θεσμού του περιφερόμενου καλλιτέχνη και του μοιραία καταπονημένου καλλιτεχνικού προϊόντος θα έπρεπε να ανασυσταθεί πιο δυναμικά η εντός του κλεινού άστεως θεατρική δραστηριότητα με όλη εκείνη τη σημειολογία ενός μικρού και με αστικά χαρακτηριστικά τελετουργικού θερινής θεατρικής εξόδου. Πόσω μάλλον τώρα που η Αθήνα εξανθρωπίζεται και μετατρέπεται σε μια πραγματική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, φιλική για τους κατοίκους της ακόμα και το … «ζεστό μήνα Αύγουστο».