MEDIA & ΤΕΧΝΗ

Με τη δημιουργία της «Φράνκενσταϊν – Ο χαμένος παράδεισος» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση η Λένα Κιτσοπούλου στρέφει το βλέμμα σε εντροπικά περιβάλλοντα, προϊόντα κοινωνικών τερατογενέσεων, σε αυτοματικές «κανονικότητες» που γεννούν δομική βία, σε προσχηματικές ορθότητες-φωτογραφικά αρνητικά ενός πολιτικού φαρισαϊσμού. Ο ορισμός του γκροτέσκου από τον Wolfgang Kayser που κάνει λόγο για  μια «έκφραση του αποξενωμένου και αλλοτριωμένου κόσμου, ενός κόσμου […]

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση του έργου “Νυχιάνγκ” της Ευαγγελίας Γατσωτή, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, στο Θέατρο Πορεία. Είναι προς τιμήν σκηνοθετών εγνωσμένου κύρους να στρέφουν απροκατάληπτα την προσοχή τους στους νέους δραματουργούς, να αφουγκράζονται τις ανησυχίες τους και να μετακενώνουν τους προβληματισμούς τους μέσα σε ολοκληρωμένες σκηνικές δημιουργίες. Πόσω μάλλον όταν ο […]

Κριτική για την παράσταση του έργου “Επαρχία” του Μιχάλη Βιρβιδάκη σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα, στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων. Ξεπερασμένη έως και ύποπτη στις μέρες μας για το τι είδους σφαιρικότητα επιθυμεί να κομίσει, η θεατρική ηθογραφία, εξακολουθεί, παρόλα αυτά, να ασκεί γοητεία ως μέσο αποτύπωσης πραγματικοτήτων μέσα σε ένα ολοένα περισσότερο κατισχύοντα συμφυρμό αποδόμησης, «αποκέντρωσης» […]

Κριτική για την παράσταση του έργου “Το σώσε” του Μάικλ Φρέιν σε σκηνοθεσία Κ. Μαρκουλάκη, στο Παλλάς. Αισθάνονται συχνά την ανάγκη δραματουργοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί και περφόρμερς να εξέλθουν από τα στεγανά μιας γραμμικής σκηνικής ανάγνωσης ή, ακόμα, να πληθύνουν διηγήσεις και αναπαραστάσεις, δημιουργώντας πιο σύνθετα πεδία λόγου και θέασης. Και είναι αλήθεια ότι η συσχέτιση […]

Ο Δημήτρης Καραντζάς σκηνοθετεί στο Θεάτρο Οδού Κεφαλληνίας το «Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ευγένιου Ο’Νηλ, αμβλύνοντας την τραχύτητα του ρεαλισμού μέσα από μια συμβολιστική ατμόσφαιρα. Είναι πολύ οδυνηρό, αν όχι σκληρό, να δραματοποιεί κανείς τα βιώματά του, καθώς αυτή η διαδικασία αξιώνει την ίδια στιγμή την ψυχική συμμετοχή του πρωταγωνιστή και την […]