MEDIA & ΤΕΧΝΗ

Ο Romeo Castellucci, πιστός στην αρχή του για επιτελέσεις-εκθέσεις των συμπτωμάτων πολιτικών και κοινωνικών παθογενειών, στον αντίποδα υιοθέτησης δεσμευτικών θέσεων, δημιουργεί το “Bros”, δίκην πραγματείας ανοιχτής ανάγνωσης για τη σχέση νόμου-βίας-κοινωνιών.

Ο Δημήτρης Καραντζάς με τους «Πέρσες» έδωσε το στίγμα μιας δυναμικής ερευνητικής θεώρησης της τραγωδίας, παραγνωρίζοντας καθιερωμένα αισθητικά στερεότυπα και εισάγοντας σημαίνοντα κεφάλαια της σύγχρονης παραστατικής κουλτούρας.

Κάθε φορά που δείγματα της σύγχρονης θεατρικής εργογραφίας μαρτυρούν μια χειραφέτηση από τις μεγάλες κινστέρνες της θεατρικής γραφής και των τομών στη δραματουργία, κινούμενα εγγύτερα σε φόρμες λόγου και δομής κυρίαρχων μέσων (για παράδειγμα της τηλεόρασης και του διαδικτύου [για να ανακαλέσουμε τους προβληματισμούς του Φίλιπ Αουσλάντερ], η κριτική σπεύδει να στηλιτεύσει την ένδεια καταγωγικών αναφορών και μια αίσθηση κενότητας και μετεωρισμού, στην προσπάθεια να προσλάβει η εκάστοτε έμπνευση μια ειδολογική στόφα.

Παρεξηγημένο και αμφιλεγόμενο το έργο «Ο Ορφέας στον Άδη» ανασυστήνεται στη σκηνή του Θεάτρου Ροές σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα και σκηνοθεσία Βασίλη Ανδρέου, αποκρυσταλλώνοντας μια εκδοχή που αναδεικνύει πόσο η πλειοδοσία στην υπερβολή προσβάλλει τον λεπτοϋφή ποιητικό ιστό της δραματουργίας του Τενεσί Ουίλιαμς.

Με μια εσώψυχη ποιητική πνοή η θορυβώδης και υπερκινητική εκδοχή των θρυλικών «Φαναριών» του Αλέκου Γαλανού από τον Βασίλη Μπισμπίκη στο Θέατρο Cartel οικοδομεί με τα φανταιζί υλικά της τρανς κουλτούρας ένα δράμα βίαιο και τρυφερό μαζί, μελαγχολικά λαμπερό όσο και ζοφερό.